- Erzurum Haber Gazetesi - https://erzurumhabergazetesi.com/ -

İMANIN İDDİASI, AHLÂKIN İMTİHANI…

Allah adına hareket ettiğini söyleyenler; kendilerine nasip edilen iktidara, sahip oldukları imkânlara ve ellerindeki nüfuza rağmen İslâm’ı doğru anlatamıyor, Müslümanlığı sevdiremiyor, aksine insanları İslâm’dan uzaklaştırıyorlarsa; davranışlarıyla güven değil kuşku, huzur değil korku yayıyorlarsa, bir an durup kendilerine bakmalıdırlar.

Bu insanlar, dünyaya ve dünya nimetlerine doyumsuzca sarılıyor; makamı, serveti, gücü hiçbir zaman yeterli bulmuyor; kendilerine emanet edilen imkânları adaletin değil, ayrıcalığın aracı hâline getiriyorlarsa inançlarıyla yüzleşmelidirler.

Dini dilden düşürmemek, dinin ahlâkını yaşamak anlamına gelmez. Her fırsatta Allah’tan söz etmek, Allah’ın razı olacağı şekilde davranmak demek değildir. İnanç, sözlerde değil; gücün, servetin ve imkânın nasıl kullanıldığına bağlıdır.

Yanlış anlaşılmasın: Bütün müminleri aynı kefeye koymak haksızlıktır. Meselemiz samimi imanla, dindarlıkla, ibadetle değil, dini çıkarları için kullananlarla, kutsal değerleri siyasi ve kişisel menfaatlerine alet edenlerledir ve bu eleştiri hepimize yöneliktir. Hepimiz kendimize dürüstçe sormalıyız: dini mi yaşıyoruz, yoksa dini kullanarak çıkarlarımız için mi savaşıyoruz?

İman; sevginin, merhametin, adaletin, sorumluluğun, liyakatin adıdır. Allah’ı dilinden düşürmeyen bir insan, özellikle gücü eline geçirdiğinde, çevresine korku değil güven; baskı değil adalet; ayrımcılık değil hakkaniyet; huzursuzluk değil huzur vermelidir.

Peygamber Efendimiz’in örnekliği tam da burada anlam kazanır. Onun yolundan gitmek, yalnızca adını anmakla olmaz. O’nun ahlâkını, merhametini, adalet ve liyakat anlayışını, hoşgörüsünü yaşatmak gerekir. Peygamber’in adını anıp ahlâkından uzaklaşmak, dinin özünü ve hatta imanını kaybetmektir.

Unutmayalım: İktidar imanın kanıtı değil, ahlâkın imtihanıdır. Din araç değil, amaçtır. Makam ayrıcalık değil, sorumluluktur. Servet üstünlük değil, emanettir.

Dini kullanarak güç kazanıp o gücü adalet için kullanamayanlar; kendilerinden olmayanı korkutuyor, eleştiriyi düşmanlık sayıyor, doymak bilmez bir iştahla dünyaya sarılıyorlarsa, ortada yalnızca siyasi bir sorun yoktur. Aynı zamanda ciddi bir ahlâk ve temsil sorunu vardır.

Çünkü dini temsil etme iddiası büyüdükçe, o iddianın yüklediği sorumluluk da büyür. Asıl mesele Müslüman olduğunu söylemek değil, Müslümanlığın insana yüklediği ahlâki yükü taşıyabilmektir.

İman, Allah aşkıdır. Allah sevgisini taşıdığını söyleyenlerin en büyük sınavı, güç elindeyken insanlara (özellikle kendi tarafında olmayanlara) nasıl davrandığıdır. Unutulmasın ki; Allah’ın adını kullanarak insanları kendine boyun eğdirmek, insanları Allah’a değil, kendine kul etme arzusunun göstergesi olabilir.

O hâlde şimdi herkes kendine sorsun: Biz Allah’ın adını anarak insanlara O’nun rahmetini ve şefkatini mi hissettiriyoruz, yoksa kendi hırslarımızın ve gücümüzün  korkusunu mu yaşatıyoruz?