Bir öğretmenin bıçaklanarak hayattan koparılmasıyla sadece bir masum canı kaybetmiş olmayız;
Bir sınıfın umudunu,
Bir çocuğun hayalini,
Bir annenin duasını ve bir milletin yarınını da kaybederiz.
*
Fatma öğretmenin ardından konuşmak kolay değil.
Kelimeler boğazımıza düğümleniyor.
Çünkü mesele bir asayiş haberi değil.
Mesele, bir eğitim neferinin,
Bir irfan sahibinin hedef alınmasıdır.
Ve burada açık konuşmak gerekiyor:
Öğretmene yönelen şiddetin hiçbir gerekçesi, hiçbir mazereti, hiçbir izahı yoktur.
*
Bizim medeniyetimiz ‘Oku’ emriyle başlar.
İlk vahiy, kalemi ve bilgiyi işaret eder.
Peygamber Efendimiz (sav), ‘Ben muallim olarak gönderildim’ buyurur.
Bu söz, öğretmenliğin ne kadar yüce bir makam olduğunu tek başına anlatmaya yeter.
İslam geleneğinde ilim öğreten kişi, sıradan bir meslek erbabı değildir.
O, insan yetiştirendir.
Alimin kalemi, şehidin kanıyla mukayese edilir.
Çünkü biri bedeni korur, diğeri zihni ve ruhu.
Bugün bir öğretmene el kaldırmak, sadece bir insana değil,
İlme,
İrfana ve bizim inanç dünyamızın temel taşlarına el kaldırmaktır.
*
Erzurum’un bir köy okulunu düşünün.
Sobası yanan bir sınıf, tahtanın başında bir öğretmen…
O öğretmen belki yarının doktorunu,
Mühendisini,
Gazetecisini,
Milletvekilini yetiştiriyor.
Belki de yarının vicdanlı insanını.
Bir ülkenin geleceği, sınıflarda yazılır.
Ve o geleceği yazan kalemin arkasında öğretmen vardır.
Biz gazeteciler yazı yazarız,
Siyasetçiler karar alır,
Bürokratlar imza atar.
Ama o imzaları atacak insanı yetiştiren kimdir?
Öğretmendir.
Öğretmeni itibarsızlaştıran toplum, kendi geleceğini zayıflatır.
Öğretmenin korunamaması demek devletin yarınının riske atılması demek.
Öğretmene saygıyı kaybeden nesil ise pusulasını kaybeder.
*
Ne bir disiplin meselesi,
Ne bir tartışma,
Ne bir öfke anı…
Hiçbir gerekçe bir öğretmene saldırıyı meşru kılamaz.
Toplum olarak şunu net söylemeliyiz:
Öğretmene uzanan el, hukuken de vicdanen de en ağır karşılığı bulmalıdır.
Çünkü mesele sadece güvenlik değil, değer meselesidir.
Öğretmene dokunulmazlık zırhı değil, saygı zırhı kazandırmak zorundayız.
*
Her 24 Kasım’da çiçek verip, ertesi gün yalnız bırakamayız.
Baş tacı etmek, korumakla olur.
Baş tacı etmek, itibarı yükseltmekle olur.
Baş tacı etmek, öğretmeni bürokratik yük altında ezmemekle olur.
Baş tacı etmek, onu velinin, öğrencinin, sistemin öfkesine karşı yalnız bırakmamakla olur.
Bugün Fatma öğretmenin ardından gözyaşı dökmek yetmez.
Yarın başka bir öğretmenin adını manşetlerde görmek istemiyorsak, caydırıcı, net ve tavizsiz bir duruş ortaya koymak zorundayız.
Son Söz;
Bu topraklar öğretmene “hocam” der.
Bu kelimenin içinde saygı vardır,
Teslimiyet vardır,
Güven vardır.
Bir toplumun en güvenli insanı öğretmeni olmalıdır.
En itibarlı insanı öğretmeni olmalıdır.
En korunmuş insanı öğretmeni olmalıdır.
Çünkü öğretmen baş tacıdır.
Ve baş tacına bıçak değerse, o yara sadece bir aileyi değil, bir milleti kanatır.
ERZURUM'DA HAVA
YAZARLAR
Bir yanıt yazın